تبانج ( tab nej ) ا . پ . زن شوهردار و محصنه . تبانجير ( tab njir ) و تبانجيژ ( tab nji ) ا خ . پ . نام رودخانه‌اى . تبانچه ( tab nce ) ا . پ . طپانچه . و يك نوع طعامى . و موج دريا . تباوء ( tab vo ' ) م . ع . با هم برابر شدن . تباؤس ( tab os ) م . ع . با هم فقر ورزيدن و فروتنى فقيرانه نمودن . تباوس ( tab vos ) م . ع . - مأخوذ از بوسهء فارسى - بوسيدن مر يكديگر را . تباوش ( tab voc ) م . ع . با هم فرا گرفتن . و با هم در آميختن . تباه ( tab h ) ا و ص . پ . تقسيم‌كننده و تقسيم شده . و ضايع و نابود و فاسد . و بد و زبون . و خراب و ويران . و ضايع و باطل و بىفايده و به كار نيامدنى . و گنديده و پوسيده . و تباه كردن : ضايع كردن و ويران كردن و پوسانيدن . و كشتن . و نابود كردن . و فاسد كردن . و تباه شدن : ويران شدن . و پوسيدن و فاسد شدن . و نابود و معدوم شدن و وضع تباه : وضع بد و فاسد . تباهانيدن ( tab h nidan ) ف م . پ . پوسيدن كنانيدن . و ويران كردن فرمودن . تباهث ( tab hos ) م . ع . پيش آمدن كسى را بگشاده‌روئى يق تباهث اليه . تباهج ( tab hoj ) م . ع . تباهج الروض : بسيار شكوفه شد مرغزار . تباهچه ( tab hce ) ا . پ . گوشت نرم و نازك قيمه كرده و تخم‌مرغ بريان كرده و بورانى . تباه‌دست ( tab h - dast ) ا . پ . كسى كه دستش فالج بود و يا رعشه داشته باشد . تباهش ( tab hoc ) م . ع . تباهشا بينهما الشيئ : فرود آورد هر يكى از آن دو چيزى را پيش ديگرى . تباه‌كار ( tab h - k r ) و تباه‌گار ( tab h - g r ) ص . پ . ضايع كار و فاسد كار و خراب‌كننده . و فاسد و پوسيده . تباهل ( tab hol ) م . ع . مباهله كردن . تباهه ( tab he ) ا . پ . گوشت قيمه كرده و بورانى بادنجان . و كشك بادنجان . و تخم مرغ بريان كردهء با گوشت و سركه و فلفل و لوبيا . تباهى ( tab hi ) ا و ص . پ . منهدم و انهدام . و ضايع و فساد و خرابى و پوسيدگى و نابود شده . و بكمال نرسيده . و فاسد . و تباهى كردن : فاسد كردن و خراب كردن . و تباهى شدن : ضايع شدن . تباهى ( tab hi ) م . ع . تباهوا تباهيا : تفاخر نمودند . تباهيدن ( tab hidan ) ف ل م . پ . فاسد شدن و ضايع شدن و پوسيدن . و باطل گشتن . و خراب كردن . تباهى زده ( tab hi - zade ) ص . پ . خراب شده . و مستمند . و دلگير . تبايانيدن ( tab y nidan ) ف م . پ . سبب لرزيدن شدن . و سوراخ كردن . و با آتش گرم كردن . تبائع ( tabue ' ) ع . ج . تبيع . تبايع ( tab yo ' ) م . ع . با يكديگر خريد و فروخت نمودن . و بيعت كردن . تباين ( tab yon ) م . ع . تباينا تباينا : از يكديگر جدا شدند . تباين ( tab yon ) ا . پ . - مأخوذ از تازى - اختلاف و تفاوت . و مخالفت . و تناقض . و عدم موافقت . و تباين داشتن : موافقت نداشتن . تبب ( tabab ) ا . ع . زيان . و هلاكى و مرگ تب باده ( tab - b de ) ا . پ . تب‌لرزه و تب لرزه‌اى كه از بزرگ شدن سپرز بهم رسد . تبة ( tebbat ) ا . ع . حالت سختى . تبت ( tebet ) ا . پ . پشم نرمى كه از بن موى بز با شانه بر آورند و كرك نيز گويند . تبت ( tebbat ) و ( tobbat ) ا خ . پ . قسمتى از آسياى مركزى كه تابع سلطنت چين است و اراضى آن بسيار مرتفع و هواى آن بسيار سرد است و اين مملكت امروزه مركز مذهب بودائى مىباشد و داراى 000 ، 000 ، 6 نفر جمعيت و پايتختش شهر لهسا . تبتبة ( tabtabat ) م . ع . پير و ضعيف گرديدن . تبتت ( tabattot ) م . ع . توشه برداشتن و متمتع گرديدن . تبتك ( tabattok ) م . ع . بريده گرديدن تبتل ( tabattol ) م . ع . بريده گرديدن و تبتل الى الله : گرويد به خدا و ببريد از ما سواى او . و يا ببريد از زنان و بىبهر گشت از آنان الحديث : لا رهبانية و لا تبتل فى الاسلام و تبتلت الفسيلة : جدا و مستغنى گرديد نهال از درخت اصل . تبتى ( tebbati ) و ( tebti ) ص . پ . منسوب به تبت مانند مشك تبتى و مردم تبتى . تبتيت ( tabtit ) م . ع . توشه دادن كسى را . و نيك بريدن . و بت دادن كسى را و منه قول على عليه السلام لقنبر رضى اللّه عنه : تبتهم اى اعطهم بالبتوت . تبتيك ( tabtik ) م . ع . بسيار بريدن . تبتيل ( tabtil ) م . ع . بريدن و بتل الى الله : گرويد به خدا و ببريد از ما سواى او . تبثاق ( tabs q ) م . ع . بثق السيل - النهر بثقا و بثقا و تبثاقا ( از باب نصر ) :